این روزگارو رسمشه که یه روز خوش باشی و ناخوش. هر جور که باشه با همه تلخی و شیرینیهاش بالاخره تموم میشه. تمام این روزها رو لطف خدا میبینم . حضورش رو کنارم احساس میکنم. احساس آزادی در بند بند وجودم نفس میکشه. ۵ سال ارتباطی که هیچ عاقبتی در بر نداشت و به لطف و محبت خدا با تمام سختیهاش به پایان رسید.در صدد شروع زندگی تازه ای هستم. از خدای خوبم کمک میخوام تا بهترین راه ها رو انتخاب کنم و دعا میکنم خداوند تمام گناهانم رو ببخشد. برای تمام دوستان مجازی و واقعی و حتی موفرفری نیز بهترین هارو از خداوند خواستارم. امیدوارم روزی برگردم با بغلی پر از خاطرات شیرین زندگی... خداحافظ تا همیشه
باید فراموشت کنم
چندیست تمرین می کنم
من می توانم ! می شود !
آرام تلقین می کنم
حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....
تا بعد، بهتر می شود ....
فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم
من می پذیرم رفته ای
و بر نمی گردی همین !
خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم
کم کم ز یادم می روی
این روزگار و رسم اوست !
این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم......
خدای خوبم هزاران بار شکر به خاطر نعمت های بیکرانت